Napisane przez: Martin | 09/04/2016

Antyekumenizm w Serbii i w Grecji.

cyprartem

Biskup Artemije i metropolita Cyprian: czy jest możliwym danie wspólnego świadectwa przeciwko ekumenizmowi?

†Biskup Orejski Cyprian

W czasie rozpoczęcia się postu apostolskiego 5/18.06.2012, Świątobliwy Synod raz jeszcze rozpatrywał sytuację wokół biskupa Artemije Raszko-Prizreńskiego (Serbski Patriarchat)[1].

Uważamy, że nadszedł już czas aby wyłożyć fundamentalne zasady tego tematu, aby tym określić ramki kryteriów wspólnie możliwego i godnego świadczenia tych dwóch arcypasterzy przeciwko ekumenizmowi.

* * *

a. Kontekst prawdziwego antyekumenizmu

  1. Jeśli biskup Raszko-Prizreński Artemije (dalej: †Bp A.), trzyma się wielokrotnie i wielostronnie potwierdzonej opinii, że międzychrześcijański i międzyreligijny ekumenizm jawi się straszliwym odstępstwem od patrystycznej i soborowej tradycji w nauce Cerkwi, tj. ta „wszech-herezja” jest „największą eklezjologiczną herezją w historii Cerkwi”, „z ciężkimi konsekwencjami dla zbawienia”[2], to jego opinia jest w zupełności prawidłowa.
  2. Jeśli †Bp A. dalej uważa objawioną opinię swego starca, w świętych prepodobnego Justyna Popowicza (†1979), że uczestnictwo w ruchu ekumenicznym jawi się „niesłychaną zdradą”, „uniżającą niewolą”, „okropnie straszną pozycją przeciwną Tradycji”, „apokaliptycznie zwyrodniałym nieprawosławiem i antyprawosławiem”[3], to on rzeczywiście myśli prawidłowo.
  3. Jeśli †Bp A. jest zgodny ze świętej pamięci starcem Paisjuszem Atoskim (†1994) i jego praktyką „zrywania kontaktów i unikania spotkań z klerykami, którzy uczestniczą we wspólnych modlitwach z innowiernymi”[4], to on postępuje prawidłowo.
  4. Jeśli †Bp A. prawdziwie wierzy, że Serbska Cerkiew Prawosławna znajduje się w ciężkim eklezjologicznym upadku spowodowanym swym uczestnictwem w ruchu ekumenicznym, gdyż – w terminach prawidłowej akademicznej teologii, – nie jest to zgodnym „z teoretycznymi zasadami Prawosławia i wiekową Tradycją, jak na przykład z nauką i działaniami Siedmiu Soborów Powszechnych i wielkich Ojców Cerkwi”[5], to on prawo prawi słowo Prawdy.
  5. Jeśli †Bp A. szczerze wierzy w przekazaną przez Świętych Ojców zasadę prawosławnego odgrodzenia się, wyrażaną w przeciągu całej historii i soborowo ustanowionej, jako ostateczny i zbawienny środek przeciwstawienia się herezji „przed [jej] soborowym rozpatrzeniem”[6], to on oczywiście czyni prawdziwie po prawosławnemu.
  6. Jeśli †Bp A. uważa wraz ze św. arcypasterzem Markiem Efeskim, tj. wraz ze wszystkimi Świętymi Ojcami, że „wszyscy Nauczyciele Cerkwi, wszystkie Sobory i całe Pismo Święte uczy uciekać od inaczej myślących i zrywać z nimi kontakty”[7], że „oddalając się” od filopapistów i stronników unii, „przybliżam się do Boga i wszystkich wiernych i świętych Ojców, i gdy się oddalam od nich [odstępców], wtedy jednoczę się z Prawdą i ze świętymi Ojcami i Teologami Cerkwi”[8], to on zdecydowanie myśli patrystycznie.
  7. I na koniec, jeśli †Bp A. jest przekonany, że jakiekolwiek kary nałożone na prawosławnie odgradzających się, ze strony inaczej myślących i pseudonauczycieli, jawią się prześladowaniem wiary[9] i przez co, są nie tylko antykanonicznymi, niedziałającymi i nieistniejącymi, a co więcej, że one przyciągają bardziej szczodre Boże błogosławieństwo[10] na odgradzających się, to on prawidłowo wyraża „bogobojny duch Cerkwi”[11].

* * *

b. Podstawowe ramki kryteriów

  1. Skoro †Bp A. zawarł w sobie tych siedem wstępnych warunków prawidłowego antyekumenizmu, to starostylni antyekumeniści w Grecji nie mają żadnych powodów aby nie wstąpić w cerkiewną jedność z nim, rzecz jasna nie drogą jurysdykcyjnego poddaństwa, lecz w perspektywie wspólnego wzmocnienia Antyekumenizmu i dobrego przyszłościowego świadczenia przeciwko wszech-herezji.
  2. Mając to wszystko na uwadze, pojawiają się następujące pytania:
    • z jakich powodów †Bp A. odrzuca takie wspólne świadczenie; dlaczego nie szanuje metropolity Cypriana i jego Świątobliwego Synodu?
    • czyniąc tak, czy aby †Bp A. nie jest sprzeczny z samym sobą i czy nie uniża samego siebie, gdyż nie trudzi się przeciwko ekumenizmowi konsekwentnie, nieprzerwanie i autentycznie przed sumieniem Soborowej Cerkwi?
  1. Z przekonaniem, że działania †Bp A. nie są idealne, pośpieszne i z łatwością poddają się nieporozumieniom, stąd, że on z jakiegoś powodu zaniedbuje współdziałaniem z prawdziwie prawosławnymi i zapomina o elementach Podstawowych kryteriów takiego współdziałania, my zaś napominamy o nich, ze względu na świadomość naszego pochodzenia, gdyż odrzucenie tego lub ukrycie szkodzi jemu jak też perspektywom jego ruchu oraz jedności Cerkwi.

Po pierwsze. Prawosławni antyekumeniści, przynależący do cerkiewnej wspólnoty starostylników Grecji, prawidłowo i kanonicznie odgrodzili się od nowostylników-ekumenistów (1924 r. i później), tj. postąpili dokładnie tak samo jak †Bp A. postępuje dzisiaj, po 90-ciu latach.

  • Źródła świadczą, że reformatorzy cerkiewnego kalendarza 1924 roku nadawali kwestii kalendarza jawnie ekumeniczne znaczenie, gdyż działali z poczuciem, że jawią się „członkami wszech-chrześcijańskiego bractwa”[12] i uważali nowy kalendarz „pierwszym kamieniem w budowaniu jedności wszystkich Bożych kościołów”[12].

Po drugie. Trzech metropolitów: Herman Dymitradski, Chryzostom Floryński i Chryzostom Zakinthski, w 1935 roku odgrodzili się od nowostylników ekumenistów i zebrali oraz zorganizowali przeciwstawiającą się modernizmom pełnię Helladzkiej Cerkwi, tj. dokonali tego samego co †Bp A. uczynił dziś – i dalej powinien czynić – w Serbii, po 80-ciu latach.

  • Źródła świadczą zupełnie jasno, że ateński arcybiskup Chryzostom Papadopulos (†1938), tj. reformator 1924 roku, świadomie przyjął ekumeniczny Okólnik 1920 r. i współpracował z modernistą Melecjuszem Metaksakisem ze względu na urzeczywistnienie tegoż Okólnika, i stąd jest uważany za jednego z przodowników ekumenizmu i jednym z twórców Światowej Rady Kościołów[13].

Po trzecie. Metropolita Cyprian, od samego początku swego odgrodzenia się (1969), głęboko uświadomił sobie, że jest on antyekumenistą i że powinien trudzić się z teologiczną konsekwencją i bez dylematów wobec ekumenizmu, który zawiera w sobie również kwestię kalendarza. Kosztowało go to wielu prześladowań i szkalowań ze strony nowostylników jak również od nadprawidłowych starostylników, tj. on postąpił (i cierpiał), tak jak i dziś, po 40 latach postępuje (i cierpi) †Bp A.

  • Źródła świadczą, że metropolita Cyprian nigdy nie oczekiwał uprawomocnienia się i ustanowienia swego cerkiewnego kursu przeciwko herezji od tych, którzy choć pokazowo walczą przeciwko ekumenizmowi, to i tak utracili teologiczną konsekwencję, ciągłość, wiarygodność, a także zatracili świadomość, w Chrystusie apostolsko-misyjnej miary prawosławnego antyekumenizmu, tj. od wyrazicieli jakiegoś suchego, bezowocnego antyekumenizmu.

* * *

Mamy nadzieję i szczerze modlimy się, aby te kryteria prawdziwego antyekumenizmu, jak i podstawowe ramki kryteriów, pokazane pokrótce i przez nas skrócone, przywlekły wszelakich antyekumenistów ku bardziej uważnej samokrytyce, aby dalej nie zajmować się przeróżnymi uprzedzeniami i słuchami, lecz z poszanowaniem i miłością radośnie dążyć ku jednoczeniu z jednomyślnymi antyekumenistami, mile Bogu przeciwstawiającymi się „pseudobiskupom i pseudonauczycielom” ekumenistom, i trudzącym się aby wybawić Cerkiew „od rozłamów i podziałów”[6], łaską Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen!

Post Apostolski. 9/22 czerwca 2012 r.

†św. arcypasterza Cyryla Aleksandryjskiego

_________

  1. Zobacz po grecku strony internetowe: «Ἀκτῖνες» (18.06.2012), «Πατερικὴ Παράδοση» (18.06.2012), «Ἀποτείχιση» (18.06.2012), oraz «Αὐγουστῖνος Καντιώτης».
  2. «Διορθοδόξου Συνεδρίου Θεσσαλονίκης» (20-24.9.2004), θέμα: «Οἰκουμενισμός: Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις» / «Międzyreligijna Konferecnja w Thessalonice» (20-24.09.2012), temat «Ekumenizm: narodziny, oczekiwania, niedostatki», po grecku w gazetach: «Ὀρθόδοξος Τύπος», № 1577/17.12.2004, str. 5; «Θεοδρομία», paźdz.-grudz. 2004, str. 504-521; «Παρακαταθήκη», № 38/wrzesień-październik 2004, str. 2-12.
  3. Patrz «Ὀρθοδοξία καὶΟἰκουμενισμός”- Μία Ὀρθόδοξος Γνωμάτευσις καὶ Μαρτυρία τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου Πόποβιτς» / «Prawosławie i „ekumenizm” – Prawosławna odpowiedź i świadectwo archimandryty Justyna Popowicza», po grecku w gazetach «Κοινωνία», marzec-kwiecień, 1975, str. 95-101; «Ὀρθόδοξος Τύπος», № 235/1.06.1975.
  4. Ἱερομονάχου Ἰσαάκ / Hieromnich Izaak, Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου / Żywot starca Paisjusza Hagioryty (Święta Góra 2004), str. 690 [po grecku].
  5. Ἰωάννου Καρμίρη / Ioann karmiris, Δ.Σ.Μ. / Dogmatyczne i symboliczne pamiętniki Cerkwi Prawosławnej, T. 2 (2-ie wyd., Graz-Austria1968), str. 953 [1051] [po grecku].
  6. 15-sty Kanon Dwukrotnego Soboru (861 r. przy św. patriarsze Focjuszu).
  7. Św. arcypasterz Marek Efeski, PG T. 160, 101CD.
  8. Św. arcypasterz Marek Efeski, PG T. 160, 536CD.
  9. Patrz. prepodobny Maksym Wyznawca, PG T. 90, 128D.
  10. Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου / Prepodobny Nikodem Hagioryta, Ἱερὸν Πηδάλιον /Ster, tj. zbiór cerkiewnych prawideł z tłumaczeniem (7-e wyd., Ateny 1970), str. 30 [po grecku].
  11. 7-my Święty Sobór Powszechny, „Synodyk Prawosławia”, «Синодикъ Православія».
  12. Διονυσίου Μ. Μπατιστάτου (ἐπιμέλ.) / Dionizy M. Batistatis (red.), Πρακτικὰ καὶ Ἀποφάσεις τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου (10.5-8.6.1923) / Dzieje i postanowienia wszechprawosławnej konferencji w Konstantynopolu (10.05-8.06.1923), (Ateny 1982), str. 72 i 189 [po grecku].
  13. Ἀντωνίου Μ. Παπαδοπούλου / Antoni Papadopulos, «Ἡ στάσις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔναντι τῶν Σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τοὺς Ἑτεροδόξους» /«Pozycja Helladzkiej Cerkwi odnośnie stosunków Cerkwi Prawosławnej z inosławnymi»,w zbiorze Μαρτυρία καὶ Διακονία τῆς Ὀρθοδοξίας Σήμερα / Świadectwo i posługa Prawosławia dziś, (Thessalonika 1998), T. 2. str. 85-87; Ἀρχιμ. Θεοκλήτου Α. Στράγκα / archimandryta Theoklet А. Strangas, Ἐκκλησίας Ἑλλάδος Ἱστορία / Historia Helladziej Cerkwi (Ateny 1970), T. 2. str. 901-914[po grecku].

 

 

 

Tłum. l.Marcin Piekarski

WYJAŚNIENIE

Powyższy tekst został napisany w 2012 roku jako odpowiedź biskupa orejskiego Cypriana (obecnie metropolity oroposkiego i filijskiego Cypriana II) dla naszych licznych serbskich prawdziwie prawosławnych parafii które żywo interesowały się sytuacją wokół kosowskiego biskupa Artemije. Sami zaś nasi greccy starostylni biskupi jeszcze w 2010 roku opowiadali nam o czterech uczniach świętego Justyna Popwicza, z pośród których 3 rozpoczęło prześladowczą kampanię przeciwko swemu bratu antyekumeniście. W 2012 roku z błogosławieństwa synodu biskup Cyprian (Młodszy) napisał powyższy list otwarty do biskupa Artemije. Niestety już ukierunkowany na greckich nowostylników-konserwatystów władyka Artemije sam wyświęcił nowych biskupów (Maksyma i Mikołaja) co zepsuło perspektywę dalszych rozmów na gruncie zachowania Boskich Kanonów. W tekście władyka Cyprian (Młodszy) odwołując się do przykładu swego duchowego ojca – metropolity Cypriana (+2013) bardzo dobrze wyraził jakim powinien być fundament jedności wśród prawosławnych antyekumenistów – tych którzy wcześniej zerwali jedność z herezjarchami lub dopiero teraz ją zerwali bądź jeszcze to uczynią.

Wersja:

– grecka (w archiwum)

– serbska: http://www.hsir.org/pdfs/2012/06/24/S20120624aArtemios6-12%20Folder/S20120624aArtemios6-12.pdf

– rosyjska: http://www.hsir.org/pdfs/2012/06/24/R20120624aArtemios6-12.pdf

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Kategorie

%d blogerów lubi to: