Napisane przez: Martin | 13/06/2016

Analiza kryzysu Pan-Soboru.

11451912

Po raz pierwszy od stu lat światowe prawosławie stoi na granicy rozłamu, a sam Wszechprawosławny Sobór zamiast zamanifestować światu swą jedność obnaża swe wewnętrzne konflikty interesów i wpływów Moskwy i Konstantynopola. Nie od dziś wiadomo że te dwie najsilniejsze swą wielkością i wpływami jurysdykcje zmagają się ze sobą o strefy wpływu i władzy a tym samym o prymat i liderstwo w światowym prawosławiu. Przepychanki te są teraz jeszcze bardziej widoczne w ramach nowej zimnej wojny pomiędzy Federacją Rosyjską a Zachodem.

Jeszcze kilkanaście dni temu wydawało się niemożliwością zatrzymanie ekumenicznej machiny soboru na Krecie. Bilety na samoloty i miejsca hotelowe już wykupione, służba prasowa soboru rozpoczęła akredytację dziennikarzy. Lita uczestników ostatecznie zatwierdzona. Prawosławni czekali rozpoczęcia się soboru.

Czytaj dalej…

Reklamy
Napisane przez: Martin | 06/06/2016

Wyznanie Wiary Prawdziwie Prawosławnego Chrześcijanina

Wyznanie Wiary
Prawdziwie Prawosławnego Chrześcijanina

Część Pierwsza

1. Wierze w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego, który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami. Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego, zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu, przez Którego wszystko się stało. Który dla nas, ludzi, i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba i wcielił się z Ducha Świętego, i Marii Dziewicy, i stał się człowiekiem. Ukrzyżowany zaś za nas pod Poncjuszem Piłatem, umęczony i pogrzebany. I zmartwychwstał w trzeci dzień według Pisma. Który wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Ojca. I znowu przyjdzie w chwale sadzić żywych i umarłych, którego królestwa nie będzie końca.

I w Ducha Świętego, Pana, Ożywiciela, który z Ojca pochodzi, któremu wspólnie z Ojcem i Synem oddawany jest pokłon i chwała, który mówił przez proroków.

W jedną, Świętą, Powszechną i Apostolską Cerkiew.
Wyznaje jeden chrzest na odpuszczenie grzechów.
Oczekuje zmartwychwstania umarłych, i życia przyszłego wieku.

2. Wraz z tym, uznaję i przyjmuję Siedem Świętych Soborów Powszechnych, zwołanych dla ochronienia prawosławnych Dogmatów Cerkwi, jak również Sobory Lokalne które Je potwierdziły.

3. Przyjmuję wszystkie Synodalne Postanowienia (Orosy) Prawidłowej Wiary zreferowane Świętymi Ojcami, pod przewodnictwem oświecającej Łaski Przenajświętszego Ducha, jak również przyjmuję Święte Kanony, które ci błogosławieni Ojcowie przekazali Świętej Cerkwi Chrystusowej dla Jej upiększenia i uporządkowania moralności, sporządzone zgodnie z Tradycją Apostolską i duchem Boskiej Nauki Ewangelii.

4. Wszystko to, co głosi i co dogmatyzuje Jedna, Soborowa i Apostolska Cerkiew Prawosławnych, to i ja głoszę i w to również wierzę, niczego nie dodając, niczego nie ujmując, niczego nie przerabiając, ani z Dogmatów, ani z Tradycji, lecz temu wszystkiemu pozostaję niezachwianie wiernym i wszystko przyjmuję ze strachem Bożym i w zgodzie z sumieniem. Wszystko to, co Ona potępia i odrzuca jako cudze nauki, to i ja całkowicie potępiam i odrzucam.

5. W sprawach cerkiewnych z chęcią podporządkowuję się Świątobliwemu Synodowi, jako wyższej władzy Prawdziwej Prawosławnej Cerkwi w Helladzie*, która jawi się kontynuacją Jednej, Soborowej i Apostolskiej Cerkwi Hellady, i znajduje się w jedności Wiary i Misteriów z drugimi Lokalnymi Prawdziwie Prawosławnymi Cerkwiami, jak również podporządkowuję się Jej kanonicznym biskupom i kapłanom.

6. Wierzę i wyznaję, że Wiara Prawosławna nie „od ludzi” pochodzi, lecz z objawienia Jezusa Chrystusa, głoszona przez Bożych Apostołów, potwierdzona przez Święte Sobory Powszechne, przekazana przez mędrszych Powszechnych Nauczycieli i jest ustanowiona krwią Świętych Męczenników.

7. Wraz z postanowieniami Siedmiu Świętych Soborów Powszechnych przyjmuję również orzeczenia Dwukrotnego Świętego Soboru z 861 r.; jak również niezłomnie przyjmuję postanowienia Świętego Soboru zwołanego świętym arcypasterzem Focjuszem w Konstantynopolu w 879-880 r., oraz synodalny Tomos Świętego Soboru zwołanego w 1351 r. w Blachernach (Konstantynopolu) pod arcypasterstwem świętego Grzegorza Palamasa i przy św. patriarsze Kallistosie I-szym; będąc przekonanym, że Sobory te posiadają w Cerkwi Prawosławnej powszechną i soborową siłę oraz autorytet.

8. Wyrażam również wolę podporządkowywać się orzeczeniom Świętych Wszechprawosławnych Soborów, zwołanych w 1583, 1587 i 1593 r., które odrzuciły i potępiły wprowadzenie w Cerkwi Prawosławnej tak zwanego gregoriańsko-zachodnio-nowego kalendarza, ustanowionego papieżem Grzegorzem XIII w 1582 roku.

9. Wraz z tym, przyjmuję i uznaję jako Powszechne i Soborowe Pomniki Wiary Prawosławnej patriarszy Tomos z 1756 r. o chrzcie innosławnych, oraz List synodalny z 1848 r. Świątobliwych Patriarchów Wschodu, oraz synodalny Okólnik z 1872 r., osądzający etnofiletyzm; jak również synodalny List 1895 r., który jawi się ostatnim Prawdziwym Prawosławnym Eklezjologicznym Oświadczeniem Patriarchatu konstantynopolitańskiego, przed jego wstąpieniem w ekumeniczne Odstępstwo.

Część druga

1. Uważam ekumenizm za synkretyczną wszech-herezję, a uczestnictwo w tzw. ruchu ekumenicznym, które rozpoczęło się w pierwszych dziesięcioleciach XX-ego wieku, za wyrzeczenie się prawdziwej Soborowości i Pojedynczości Cerkwi Prawosławnej, będąc przekonany, że każdy przyjmujący i uczestniczący w jakiejkolwiek herezji odpadł od Prawdziwej Wiary i od Jedności Cerkwi, a tym samym Prawdziwe Prawosławie nie może posiadać z nim cerkiewnej wspólnoty, gdyż ten „kto nie przynależy Prawdzie nie przynależy i Cerkwi Chrystusowej” (Św. Grzegorz Palamas), będąc pozbawionym Jej uświęcającej i przebóstwiającej Łaski.

2. Równoznacznie odrzucam i w żaden sposób nie przyjmuję Okólnika patriarchy konstantynopolitańskiego z 1920 r. adresowanego do „Chrystusowych Cerkwi, będących wszędzie”, jako zawierający pełny plan dla praktycznego zastosowania herezji ekumenizmu i przewidujące kalendarzowo-świąteczną reformę, przygotowaną przez tzw. Wszechprawosławny Kongres 1923 r., zrealizowaną w Grecji w 1924 r., i tym samym naruszającą orzeczenia trzech Wszechprawosławnych Soborów XVI-ego wieku.

3. W konsekwencji wspomnianego powyżej, również uważam za odpadłych od Wiary tych z prawosławnych, którzy uczestniczyli w założeniu „Światowej Rady Kościołów” w 1948 r. i którzy od tamtych czasów jawią się aktywnymi organicznymi jego członkami, w ten sposób kultywują tzw. międzychrześcijański i międzyreligijny ekumenizm.

4. Wyrzekam się i nie uznaję tzw. Wszechprawosławnych Konferencji (1961 r. i następujące po niej), które przygotowały godne osądzenia, niedziałające i bezpodstawne „zdjęcie Anatem Wschodniego i Zachodniego Kościoła” w 1965 r., w następstwie wprowadzające na praktyce zdjęcie cerkiewnego zakazu na kontakt w modlitwie i w Misteriach pomiędzy przeróżnymi ekumenistami. Od tamtych czasów, przygotowując grunt ekumenicznej perspektywy ku zwołaniu tzw. Wielkiego Wszchprawosławnego Soboru, dla ostatecznego przyjęcia, ustanowienia i ogłoszenia dogmatem synkretycznej herezji ekumenizmu.

5. I na koniec, przyjmuję synodalne postanowienia lokalnych Prawdziwie Prawosławnych Cerkwi, które osądziły synkretyczny Ekumenizm, tj. Ruskiej Zagranicznej Cerkwi (1983 r.), Helladzkiej Cerkwi (1998 r.) i Rumuńskiej Cerkwi, jednocześnie uważając tych co podpisują ekumeniczne deklaracje, jak i tych którzy mają z nimi jakikolwiek kontakt, – z duchowieństwa czy ze stanu laickiego, – czy też tych co przyjmują lub tolerują lub pozostają obojętnymi względem opinii swoich pasterzy ekumenistów, jako wszystkich razem odpadłych od Prawdziwej Prawosławnej Cerkwi.

Podpisane w Atenach dnia 13/26.05.2016 r. przez uczestników Wszechprawosławnego Zjazdu delegatów Prawdziwie Prawosławnych Cerkwi.
Dokument sporządzony w języku greckim jest dostępny w angielskiej, rumuńskiej, rosyjskiej, bułgarskiej, francuskiej, szwedzkiej, serbskiej, gruzińskiej i czeskiej wersji językowej.
___
* – W tym miejscu następuje zmiana nazwy dotycząca danej cerkiewnej jurysdykcji – rumuńskiej, bułgarskiej, serbskiej Prawdziwie Prawosławnej Cerkwi czy rosyjskiej Zagranicznej Cerkwi Prawosławnej. – tłum.

1YUSRY

Z łaski Bożej odbyło się zebranie przedstawicieli Prawdziwie Prawosławnych Cerkwi Hellady, Rumunii oraz Ruskiej Zagranicznej Cerkwi Prawosławnej, jak również z wielu innych regionów z całego świata. W pracach obrad udział wzięło ponad 40 uczestników, nie tylko hierarchowie ale również kapłani, diakoni oraz laicy.

Czytaj dalej…

Napisane przez: Martin | 09/04/2016

Antyekumenizm w Serbii i w Grecji.

cyprartem

Biskup Artemije i metropolita Cyprian: czy jest możliwym danie wspólnego świadectwa przeciwko ekumenizmowi?

†Biskup Orejski Cyprian

W czasie rozpoczęcia się postu apostolskiego 5/18.06.2012, Świątobliwy Synod raz jeszcze rozpatrywał sytuację wokół biskupa Artemije Raszko-Prizreńskiego (Serbski Patriarchat)[1].

Uważamy, że nadszedł już czas aby wyłożyć fundamentalne zasady tego tematu, aby tym określić ramki kryteriów wspólnie możliwego i godnego świadczenia tych dwóch arcypasterzy przeciwko ekumenizmowi.

Czytaj dalej…

Napisane przez: Martin | 20/03/2016

Wyznanie modlitwy przed patriarchą.

IMG_55467050240913

Jakiś czas temu pisałem o zatopieniu świętego miejsca dla Serbów – cerkwi św. Michała Archanioła w waljewskiej Graczanice. Wczoraj (19.03.2016) w przeddzień święta Triumfu Prawosławia, protest wiernych dotarł do Belgradu, pod budynki patriarchatu. Poniższe moje tłumaczeni nie jest idealnym. Stąd poprawki czytelników będą mile widziane.

l.Marcin Piekarski

WYZNANIE MODLITWY PRZED PATRIARCHĄ

Mnich Antoni: Drodzy bracia i siostry, … Święci Ojcowie pobłogosławcie, …

Lud: Patriarcha wyszedł! Patriarcha.

Czytaj dalej…

W Serbii nieopodal miejscowości Valjevo (Graczanica) miejscowe władze zatapiają prawosławny monaster z czasów serbskiego króla Milutina (XIII wiek).

Świątynię pomimo znajdowania się jej na liście UNESCO oraz uznania przez rząd jako obiekt o kulturowo-historycznym znaczeniu, postanowiono zatopić w sztucznie tworzonym zbiorniku zakończonym tamą. Aby tego dokonać władze miejskie wykupiły (sic!) od ekumenicznych hierarchów patriarchatu serbskiego wszystkie budynki monasterskie wraz ze średniowieczną cerkwią pw. św. Michała Archanioła.

Czytaj dalej…

Napisane przez: Martin | 13/02/2016

Prawdziwie prawosławna Afryka.

48UDUUUU

Niedawno zostały opublikowane wspaniałe zdjęcia z pierwszej, w nowym 2016 roku, arcypasterskiej wizyty prawosławnych hierarchów w Afryce. Tym razem wziął w niej udział attycki metropolita Chryzostom, który wraz z mthonskim biskupem Ambrożym oraz rumuńskim starostylnym biskupem Serafinem odwiedzili czarnoskórą owczarnię w Kongo i w Kenii.

Grecka prawosławna (antyekumeniczna) misja na terenie Afryki sięga czasów czarnoskórego metropolity Georgiosa (pol. Jerzy), który w latach 80-tych odgrodził się od coraz bardziej pogrążającego się w ekumenizmie aleksandryjskiego patriarchatu i przyłączył się do greckich starostylnych hierarchów. Jego decyzję poparły dziesiątki afrykańskich parafii i monasterów. W czasach panowania władyki Georgiosa niemalże wszystkie parafie w środkowej i południowej Afryce wiernie stały na nienaruszonym kamieniu prawdziwej wiary. Decyzję metropolity Georgiosa nieformalnie poparł patriarcha Jerozolimy Diodor I (+2000). Oparta na zdrowym antyekumenizmie i prawidłowym życiu prawosławna misja w Afryce zaczęła się rozrastać. Zaczęli przybywać wierni nie tylko z pogaństwa, lecz również z innych parafii prowadzonych przez papieskie i protestanckie misje.

Czytaj dalej…

agios_ioannis_maximovitsZ okazji święta św. Jana Maksymowicza (†19.06.1966 r. wg cer. kal.), arcybiskupa Szanghaju i San-Francisco, hierarchy-wyznawcy i misjonarza Ruskiej Zagranicznej Cerkwi Prawosławnej, wysławionego przez Boga swymi nierozkładającymi się relikwiami, publikujemy dwa listy znalezione w archiwum naszego Świątobliwego Synodu. Listy te święty Jan adresował przedstawicielom naszej Cerkwi. Na podastawie ich zawartości jest widocznym zainteresowanie i poparcie jakie święty wyrażał starostylnej Cerkwi w jej świątobliwej walce.

Po błogosławionej śmierci zwierzchnika metropolity-wyznawcy Chryzostoma Florińskiego († 7.09.1955 r. wg cer. kal.), wierni cerkiewnemu kalendarzowi ostali się bez biskupa. Kolejne lata były poświęcone próbom znalezienia kanonicznych biskupich chirotonii. W tej sprawie Cerkiew nasza zwracała się z prośbą o pomoc również i do Ruskiej Zagranicznej Cerkwi Prawosławnej, jak i do oddzielnych jej hierarchów którzy z przychylnością i ze zrozumieniem odnosili się względem greckich starostylników i ich sytuacji. Jednym z takich biskupów był ówczesny arcybiskup brukselski i zachodnioeuropejski Jan (Maksymowicz), z katedrą w paryskim Wersalu.

Czytaj dalej…

Zakończyły się obrady V Synaksy (21-28 stycznia 2016 r.) zwierzchników jak również ich przedstawicieli w szwajcarskiej miejscowości Chambésy na którym przyjęto treść dokumentów w celu podpisania ich na czerwcowym Pan-Soborze.

Dokumenty zostały odtajnione i opublikowane na oficjalniej stronie internetowej patriarchatu moskiewskiego.

Z obawy przed wydzieleniem i powstaniem tym razem na terenie Rosji, Serbii i Gruzji, kolejnych starostylnych cerkwi (rodziny Cerkwi Prawdziwie Prawosławnych) sunięto przyjęty wcześniej dokument dotyczący zmiany paschalii i kalendarza.

Czytaj dalej…

 

Sekretariat Świątobliwego Synodu

№ 150/26.05.1995 r., protokół 420

Jego Ekscelencji, Metropolicie…

Zgodnie z postanowieniem Świątobliwego Synodu i wysokiemu nakazowi Powszechnego Patriarchy Bartłomieja, wzywamy Waszą Ekscelencję o przedstawienie swej opinii, w następujących punktach, odnośnie wspólnej daty świętowania przez wszystkich chrześcijan wielkiego święta Chrystusowego Zmartwychwstania.

– Jakie trudności z punktu widzenia społecznego, funkcjonalnego, kulturowego i psychologicznego istnieją wśród duchowieństwa i narodu w Waszej Bogiem zbawiającej się eparchii, które to utrudniają już teraz świętowanie Paschy wraz ze wszystkimi chrześcijanami?..

– Jakie są poglądy i życzenia prawosławnej owczarni odnośnie możliwości wspólnego świętowania Paschy z innosławnym, wśród których ona (owczarnia) żyje i z którymi to ma kontakty?

– Jakie ataki na prawosławną owczarnię mogą się pojawić, z powodu tylko jednej takiej możliwości świętowania Paschy, ze strony konkretnych konserwatywnych prawosławnych kręgów (starostylnicy, pozacerkiewne organizacje, tradycjonaliści, antyekumeniści, i inni im podobni), i na ile jest wygodnym dla Matki-Cerkwi podejmowanie kwestii o wspólnym świętowaniu Paschy?

– Jak i do jakiego stopnia innosławne kościoły, wyznania, organizacje i pozostali mogliby wykorzystać wspólne świętowanie Paschy na uszczerbek prawosławnej samoświadomości naszych wiernych, na ile istniejące prozelickie dążenia mogą zostać ułatwione poprzez takie świętowanie na uszczerbek Prawosławiu?

Oprócz tego, przyzywamy Waszą Ekscelencję zaproponować Cerkwi swe poglądy na ogólnie negatywne i aprobujące działania w tej sprawie, jak również i swoje referaty na ten temat, aby Matka-Cerkiew postanowiła czego ma dokonać w przyszłości.

W oczekiwaniu odpowiedzi od Waszej Ekscelencji przekazujemy Wam braterskie pozdrowienia od Jego Świątobliwości, naszego Patriarchy, i pozostajemy z miłością w Panu.

Filadelfijski metropolita Meliton,

główny sekretarz Świątobliwego Synodu

Źródło tłum.: «Ορθόδοξος τύπος», № 1160, z 09.02.1996 r.

« Newer Posts - Older Posts »

Kategorie